Ik was vandaag weer de zwakheid zelve. Bij biologie maakt bijna nooit iemand zijn huiswerk, maar een paar mensen. Mijn leraar vindt dat niet leuk, logisch opzich. Maar nou wil hij morgen een so geven, en dat vind ik niet leuk! Iedereen was boos, want het gaat over best wel veel nieuwe dingen en dat moet je dan maar even in 1 dag gaan leren. Maar het stomme is, dat ik dan het volgende uur daarom moet huilen! Ik baal daar zo van, het is maar een so’tje! Maar op dat moment is dat voor mij gewoon teveel, xe9n ineens een so, xe9n het al druk hebben, xe9n al die boze mensen om mij heen. Ik moet altijd al huilen als mensen boos zijn, maar nu ging het niet eens tussen mijn vriendinnen ofzo. Ik kan me altijd inhouden, maar net nu vandaag natuurlijk niet. Midden in de klas, iedereen erbij, hoe zwak kan je zijn? Waarom raak ik gelijk overstuur als er een so voor de volgende dag wordt opgegeven? Waarom kan ik niet gewoon denken, ach wat maakt het uit? Want wat maakt het nou helemaal uit? Ik sta er toch goed voor? Maar toch is het voor mij iets wat dan net die ene druppel is van een emmertje dat al tijden op overstromen staat. En waarom er dan iedere keer water bij komt, weet ik zelf eigenlijk ook niet. Maar eens in de zoveel maanden moet ik huilen om zo iets stoms… En daar baal ik van. Ik moet sterk zijn, ik mag niet huilen, alleen thuis. En zelfs dan nog alleen als er niemand thuis is, en dat is bijna nooit. Wat wel lief was, was dat mijn scheikunde leraar nog in het lokaal was en die zag dat. Hij nam mij toen gelijk mee naar het kabinet en was echt heel lief. Hij zei dat als je ongelukkig was, je nou eenmaal soms moest huilen en dat je dan ook best naar huis mocht. Echt heel lief, hij is altijd zo vriendelijk! Dat vind ik dan altijd wel weer fijn, dat er blijkbaar toch mensen zijn die om je geven en het meteen zien als je niet lekker in je vel zit. Maar ja, nou heeft hij natuurlijk ook weer een heel raar beeld van mij. Meisje barst midden in de klas in tranen uit, zegt niet waarom, omdat dat eigenlijk te beschamend is. Wie huilt er nou om zoiets? Ja, ik, maar ik huil dan ook altijd om de vreemdste dingen. Als er echt iets ergs is, huil ik niet, alleen om van die onbenullige dingen. Misschien juist wel omdat ik alles oppot en dan moet het er natuurlijk wel een keertje uit. Maar daar baal ik dan wel van! Want ik moet sterk zijn, sterk voor mezelf, sterk voor anderen. Ze mogen niet denken dat ik zwak ben, dat ik om zulke domme dingen moet huilen. Flora is een sterk iemand, die alles aankan. Flora huilt niet (Oke, nu dus ook weer…)