Eindelijk heb ik weer eens tijd om een logje te schrijven, al zou ik ook nu eigenlijk hard aan het werk moeten zijn. Er moet nog zoveel worden gedaan, er moet nog zoveel gebeuren. Aan de ene kant vind ik dat wel fijn, ik hoef nu tenminste nergens bij stil te staan, gewoon doorgaan, doorgaan, doorgaan. Maar het is ook wel vermoeiend, ik heb al zeker twee weken niet meer echt rustig stil gezeten en lekker niets gedaan. Ik ga maar door en door en door. Of ik dat nog lang volhoud? Ik weet het niet, van de week zat ik er wel even doorheen, maar nu gaat het wel weer. Ik houd vol, ik moet wel. Donderdag begint de toetsweek al weer, ik moet nog een po maken voor KCV, en dan heb je nog de gewone alledaagse dingen. Ik heb geen tijd om niets te doen, ik kan niets schrappen. Ja, ik zou een keer niet naar atletiek kunnen gaan, maar dat is nou juist mijn ontspanning. Dat wil ik dan toch ook niet missen. Dus de rest van detijd ben ik druk bezig en vlieg ik van hot naar her.

Maar ja, ik voel me er ook niet echt fijn bij, dat moet ik er dan toch wel weer bij zeggen. Ik doe vrolijk naar iedereen, lach me wat af, maak grapjes. Maar daaronder zit toch wel wat anders. Ik weet niet precies wat, maar in ieder geval niet die lach. Ja, soms wel, in onbewaakte momenten kan ik echt nog wel vrolijk zijn en met volle teugen ergens van genieten. Maar vrij snel daarna komt dan toch wel weer het besef. Welk besef weet ik ook niet en dat is nou juist het frustrerende! Ik weet niet waarom ik daarna meteen weer ‘verdrietig’, als ik het zo mag noemen, ben. Neerslachtig moet ik het maar noemen, denk ik. Er is niets wat niet zo gaat als ik wil, ja, ik heb het wel druk, maar ik heb het onder controle. Er is niets mis met mijn eetlust, ik slaap gewoon, ik haal even goede punten als anders, mijn familie is gelukkig, mijn vrienden zijn gelukkig, de hele wereld lijkt wel gelukkig, behalve ik. Ik heb blijkbaar toch een reden om niet gelukkig te zijn. Een reden om met een chagrijnig gezicht rond te lopen als niemand het ziet. Waarom? Ik weet het niet, ik heb er over nagedacht, maar ik weet het gewoon niet. Zodra ik er aan begin te denken, krijg ik een knoop in mijn maag en die gaat er weer uit zodra ik weer doorga met mijn leventje. Niet aan denken dus, dat helpt misschien ook wel gewoon.

Oh ja, nog bedankt voor alle reacties op mijn vorige logje, echt super lief van iedereen! En sorry dat ik nu dus niet zo vaak bij jullie kom, maar ik heb er gewoon echt geen tijd voor. Zodra ik weer wat meer tijd heb, kom ik weer hoor!