Mijn stemming: [mood]

Vanavond moet ik weer werken, en ik zie er nu al tegenop. Eigenlijk heel de dag al, en eigenlijk gisteren ook al. Waarom? Omdat ik het eng vind, ik ben bang om dingen fout te doen, de ‘baas’ vind ik niet aardig en ik vind hem ook eng. Hij is niet eens onaardig tegen me ofzo, hij legt op zich best goed uit wat ik moet doen enzo. En de andere mensen zijn ook best aardig, ze geven gewoon antwoord als ik iets vraag. Maar toch, dat gevoel blijft. Bang om te laat te komen, bang om het verkeerd te doen, bang voor, ja, voor wat eignelijk? Bang voor het werk. Stom, ik wil er niet tegen op zien, het heeft namelijk totaal geen zin. Ten eerste omdat het toch niet helpt, en ten tweede omdat er eigenlijk niets is om bang voor te zijn. Die man wordt niet gelijk boos als je een keer iets fout doet, maar ik ben toch bang.

Leren wil ook al niet lukken, ik kan het gewoon niet! Ik ga zitten en dan kan ik me er gewoon niet meer op concentreren. De stof niet, mijn punten niet, niets eigenlijk. Alles gaat er in, en gelijk weer uit. Ik blader wat en verder doe ik eigenlijk niets. Zo slecht van mezelf! Ik haat dat echt, want zo haal ik dus ook geen goede punten. Natuurkunde ging al zo slecht, de rest moet nu wel goed gaan. Maar ja, op deze manier zit dat er dus niet echt in. En ook al haat ik mezelf daarom, toch lukt het me niet om te gaan leren. Terwijl ik zo goed weet dat het nodig is! Verdorie!

Eindelijk heb ik weer eens tijd om een logje te schrijven, al zou ik ook nu eigenlijk hard aan het werk moeten zijn. Er moet nog zoveel worden gedaan, er moet nog zoveel gebeuren. Aan de ene kant vind ik dat wel fijn, ik hoef nu tenminste nergens bij stil te staan, gewoon doorgaan, doorgaan, doorgaan. Maar het is ook wel vermoeiend, ik heb al zeker twee weken niet meer echt rustig stil gezeten en lekker niets gedaan. Ik ga maar door en door en door. Of ik dat nog lang volhoud? Ik weet het niet, van de week zat ik er wel even doorheen, maar nu gaat het wel weer. Ik houd vol, ik moet wel. Donderdag begint de toetsweek al weer, ik moet nog een po maken voor KCV, en dan heb je nog de gewone alledaagse dingen. Ik heb geen tijd om niets te doen, ik kan niets schrappen. Ja, ik zou een keer niet naar atletiek kunnen gaan, maar dat is nou juist mijn ontspanning. Dat wil ik dan toch ook niet missen. Dus de rest van detijd ben ik druk bezig en vlieg ik van hot naar her.

Maar ja, ik voel me er ook niet echt fijn bij, dat moet ik er dan toch wel weer bij zeggen. Ik doe vrolijk naar iedereen, lach me wat af, maak grapjes. Maar daaronder zit toch wel wat anders. Ik weet niet precies wat, maar in ieder geval niet die lach. Ja, soms wel, in onbewaakte momenten kan ik echt nog wel vrolijk zijn en met volle teugen ergens van genieten. Maar vrij snel daarna komt dan toch wel weer het besef. Welk besef weet ik ook niet en dat is nou juist het frustrerende! Ik weet niet waarom ik daarna meteen weer ‘verdrietig’, als ik het zo mag noemen, ben. Neerslachtig moet ik het maar noemen, denk ik. Er is niets wat niet zo gaat als ik wil, ja, ik heb het wel druk, maar ik heb het onder controle. Er is niets mis met mijn eetlust, ik slaap gewoon, ik haal even goede punten als anders, mijn familie is gelukkig, mijn vrienden zijn gelukkig, de hele wereld lijkt wel gelukkig, behalve ik. Ik heb blijkbaar toch een reden om niet gelukkig te zijn. Een reden om met een chagrijnig gezicht rond te lopen als niemand het ziet. Waarom? Ik weet het niet, ik heb er over nagedacht, maar ik weet het gewoon niet. Zodra ik er aan begin te denken, krijg ik een knoop in mijn maag en die gaat er weer uit zodra ik weer doorga met mijn leventje. Niet aan denken dus, dat helpt misschien ook wel gewoon.

Oh ja, nog bedankt voor alle reacties op mijn vorige logje, echt super lief van iedereen! En sorry dat ik nu dus niet zo vaak bij jullie kom, maar ik heb er gewoon echt geen tijd voor. Zodra ik weer wat meer tijd heb, kom ik weer hoor!

Tja, hoe gaat het met me? Aan de ene kant goed, aan de andere kant ook eigenlijk helemaal niet. Ik ben verkouden, heb gisteren sinds lange tijd weer een stressaanval gehad. Maar het gaat ook weer goed, omdat ik op zich ook wel weer lekker in mijn vel zit. Heel verwarrend allemaal. Maar goed, eerst de stressaanval. Ik lag gisteren in bed en opeens had ik het weer. Veel stress, gedachtes dat ik niets meer kan, dat ik het allemaal nooit af ga krijgen, huilen. Alles erop en eraan. En dat terwijl ik dacht dat ik er nu eindelijk vanaf zou zijn! Maar nee, een stomme natuurkunde po en een nederlandse presentatie zijn toch al weer genoeg voor mij om compleet door te flippen. Ik wil dat niet, want nu blijkt ook weer dat het allemaal best meevalt. Ik heb wel genoeg tijd om dat allemaal te maken, maar op zo’n moment lijkt het alsof heel mijn leven is volgepland. Nou heb ik het ook wel druk volgende week, twee keer voorrondes met muziek enzo, maar er blijft echt wel genoeg tijd over voor die dingen. Waar ik wel trots op ben, is dat ik toch vrij snel, na een kwartiertje ofzo, mezelf weer bij elkaar kon rapen en het toch weer rationeel kon gaan bekijken. Dat lukte me eerst nooit, maar ik kon nu toch wel snel weer gewoon nadenken.

Verder ben ik gisteren dus naar de opticien geweest en ik krijg lenzen! Ik krijg zachte, want ik heb altijd hele grote pupillen en zachte hebben meer ‘kijkoppervlak’ ofzo. In ieder geval zou ik daar waarschijnlijk beter mee zien. Aan de ene kant vind ik het het heel leuk om lenzen te krijgen, maar ik vind het ook doodeng. Een bril is toch wel iets dat heel erg bij mij hoort, en dat heb ik straks niet mee. Ik heb een beetje hetzelfde gevoel als toen ik gaatjes in mijn oren kreeg. Het is zo definitief, zo iets wat je uiterlijk bepaalt. En het probleem is, dat ik mezelf als tien jaar niet meer zonder bril heb gezien, dus ik heb ook echt geen idee hoe ik er zonder bril uitzie. Misschien wel heel stom, of juist kei leuk. Ik weet het niet, en dat is toch wel raar eigenlijk. Maar ja, ik zie het wel, als het niet bevalt kan ik altijd weer een bril nemen!

Zo, mijn vakantie is ook eindelijk begonnen! Eigenlijk was hij vrijdag al begonnen, want door de rapportvergaderingen had ik toen heel de dag vrij!. Dus dat was wel heel fijn, kon ik alvast lekker uitrusten, voordat de carnaval zou losbarsten. Niet dat ik nu echt zo’n carnavalsvierder ben, maar dit jaar ging ik toch met een paar vriendinnen carnaval vieren. Eerst zaterdag naar de stad en dan zou ik bij mijn vriendin blijven slapen en de volgende dag, gisteren dus, bij mij in het dorp en dan zou zijn bij mij blijven slapen. Eerst zag ik er best wel tegenop, ik hou eigenlijk helemaal niet zo van logeren en uitgaan, maar ik had er aan de andere kant ook wel weer heel erg zin in. Vooral omdat ik tegen mezelf had gezegd, dat zelfs als het niet leuk was, het toch maar een avond was en dat ik dat ook wel weer zou overleven. Dus ik ging er eigenlijk best wel open naartoe. Zaterdag in de stad was het alleen wel heel erg druk, je kon echt niet veel doen, alleen maar een beetje hutjemutje staan. Het was wel gezellig, maar niet echt heel erg leuk. Maar gisteren was het wel echt super leuk! Het was daar ook veel minder druk en omdat het gewoon in het dorp was, kende ik ook super veel mensen en dat is natuurlijk altijd heel leuk! Dus ik denk dat ik volgend jaar toch maar weer carnaval ga vieren, ik heb nu ontdekt hoe leuk dat eigenlijk is! Je hoeft ook echt niet zo heel erg verkleed, want daar heb ik echt een hekel aan. Maar dit jaar was ik een bijtje, ik had vleugeltjes en een diadeempje met voelsprieten en een rokje. Eigenlijk voor kindjes van zes, maar ik paste er ook nog wel in.

Ik ben nu wel heel moe, echt veel heb ik natuurlijk niet geslapen. Maar gelukkig is het nu dus vakantie en kan ik lekker uitslapen de rest van de week! Al moet ik wel heel veel voor school doen nog, daar zie ik wel tegenop. Ik moet nog iets voor natuurkunde doen, iets voor nederlands, allemaal van die stomme practische opdrachten die je in groepjes moet doen. Bah! Verder weet ik nog steeds niet zeker of ik nou wel of niet lenzen wil. Aan de ene kant wil ik dat wel, want ik heb wel een beetje zat van die bril, maar aan de andere kant weet ik ook niet of ik dat nou wel wil. Een bril hoort zo bij mij… Maar gelukkig kan ik daar nog tot donderdag over nadenken, maar heeft iemand misschien lenzen? En waarom dan wel of niet?

Ik was vandaag weer de zwakheid zelve. Bij biologie maakt bijna nooit iemand zijn huiswerk, maar een paar mensen. Mijn leraar vindt dat niet leuk, logisch opzich. Maar nou wil hij morgen een so geven, en dat vind ik niet leuk! Iedereen was boos, want het gaat over best wel veel nieuwe dingen en dat moet je dan maar even in 1 dag gaan leren. Maar het stomme is, dat ik dan het volgende uur daarom moet huilen! Ik baal daar zo van, het is maar een so’tje! Maar op dat moment is dat voor mij gewoon teveel, xe9n ineens een so, xe9n het al druk hebben, xe9n al die boze mensen om mij heen. Ik moet altijd al huilen als mensen boos zijn, maar nu ging het niet eens tussen mijn vriendinnen ofzo. Ik kan me altijd inhouden, maar net nu vandaag natuurlijk niet. Midden in de klas, iedereen erbij, hoe zwak kan je zijn? Waarom raak ik gelijk overstuur als er een so voor de volgende dag wordt opgegeven? Waarom kan ik niet gewoon denken, ach wat maakt het uit? Want wat maakt het nou helemaal uit? Ik sta er toch goed voor? Maar toch is het voor mij iets wat dan net die ene druppel is van een emmertje dat al tijden op overstromen staat. En waarom er dan iedere keer water bij komt, weet ik zelf eigenlijk ook niet. Maar eens in de zoveel maanden moet ik huilen om zo iets stoms… En daar baal ik van. Ik moet sterk zijn, ik mag niet huilen, alleen thuis. En zelfs dan nog alleen als er niemand thuis is, en dat is bijna nooit. Wat wel lief was, was dat mijn scheikunde leraar nog in het lokaal was en die zag dat. Hij nam mij toen gelijk mee naar het kabinet en was echt heel lief. Hij zei dat als je ongelukkig was, je nou eenmaal soms moest huilen en dat je dan ook best naar huis mocht. Echt heel lief, hij is altijd zo vriendelijk! Dat vind ik dan altijd wel weer fijn, dat er blijkbaar toch mensen zijn die om je geven en het meteen zien als je niet lekker in je vel zit. Maar ja, nou heeft hij natuurlijk ook weer een heel raar beeld van mij. Meisje barst midden in de klas in tranen uit, zegt niet waarom, omdat dat eigenlijk te beschamend is. Wie huilt er nou om zoiets? Ja, ik, maar ik huil dan ook altijd om de vreemdste dingen. Als er echt iets ergs is, huil ik niet, alleen om van die onbenullige dingen. Misschien juist wel omdat ik alles oppot en dan moet het er natuurlijk wel een keertje uit. Maar daar baal ik dan wel van! Want ik moet sterk zijn, sterk voor mezelf, sterk voor anderen. Ze mogen niet denken dat ik zwak ben, dat ik om zulke domme dingen moet huilen. Flora is een sterk iemand, die alles aankan. Flora huilt niet (Oke, nu dus ook weer…)

Ik heb het gedaan! Ik heb net gereserveerd voor kamp en eigenlijk was het helemaal niet eng. Ik hoefde alleen maar een formuliertje in te vullen en dat was dat. Heb ik daar heel de week tegenop gekeken? Blijkbaar wel, maar nu vind ik dat wel stom van mezelf…

Gisteren was er een feest van mijn atletiek vereniging. Ik had er eerst niet zo’n zin in, ik was moe en het zag er niet echt naar uit dat het heel leuk zou worden. Maar ik had met een jongen afgesproken dat we daar samen heen zouden gaan, dus ben ik toch maar gegaan. In het begin was het ook best wel saai, want er waren voornamelijk oude mensen en de muziek was nou ook niet echt geweldig. Maar als je dan langer met zijn allen daar bent, raakt iedereen wat losser en toen werd het toch nog heel gezellig! We hebben echt leuke gesprekken gehad, want een jongen was verliefd en die was echt heel onzeker over wat hij allemaal moest doen. Zo grappig om erachter te komen dat jongens ook zo onzeker zijn als ze verliefd zijn. Ik dacht altijd dat alleen meisje dat hadden, maar dat is dus niet zo.

Ik weet verder niet echt hoe ik me voel. Op zich wel goed, maar de wereld gaat weer een beetje langs me heen. Ik beleef de wereld niet, mensen praten tegen me, maar alles gaat het ene oor in en het andere weer uit. Ik wil zo graag genieten van het leven, maar op de een of andere manier lukt me dat niet. Heel soms zijn er van die momenten dat ik wel blij ben en kan genieten, maar de meeste momenten toch eigenlijk niet. Het is niet zo dat ik heel de dag chagrijnig ben ofzo, maar meer dat ik niet xe9cht blij ben. Ik hou mezelf een beetje voor de gek, ik houd mezelf voor dat ik vrolijk ben en alles leuk vind. Maar heel diep van binnen zit er toch een stemmetje dat zegt: “Is dit nou alles? Is dit je leven? Moet je hier nou echt zo hard om lachen?” Ik weet wel dat ik dat stemmetje moet negeren, maar soms denk ik toch wel dat hij gelijk heeft. Misschien is mijn leven inderdaad wel heel oppervlakkig, misschien bxe9n ik wel oppervlakkig.

Vandaag had ik schoolexamen scheikunde practicum en ik ben nog nooit zo zenuwachtig ergens voor geweest. Normaal ben ik nooit echt zenuwachtig voor een toets, maar ik was gisteren heel de dag echt rusteloos. Ik kon niet gewoon stilzitten, moest heel de tijd weer even in mijn schrift kijken, ik kon er zelfs niet van slapen! Nou, dat is mij echt nog nooit overkomen, ik heb wel stress, maar op zich kan ik er wel goed mee slapen. Maar gisteren dus heel de tijd liggen malen, wat als ik al mijn oplosbaarheidsregeltjes vergeet? Wat als ik niet eens meer weet of iets zuur, basisch of neutraal is? Wat als ik allemaal verkeerde stoffen bij elkaar gooi en er maar geen neerslag wil ontstaan? Ik kon het gewoon niet van mij afzetten, ook omdat ik niet precies wist hoe het werkte. Ik wist niet wanneer je wat moest doen en hoe het allemaal in zijn werk ging. Als ik die zekerheid heb, gaat het meestal wel goed, maar ja, die had ik dus niet. Dus nog meer dingen om over na te denken. Vanochtend ging het op zich wel, ik had eerst gewoon een uurtje grieks. Maar na de pauze moest ik beginnen en toen begon ik echt heel zenuwachtig te worden. Ik was met een vriendin vast extra vroeg gegaan, want we wilden natuurlijk niet te laat komen. De TOA was daar toen ook al, en daar hadden we even meegepraat, over dat we zo zenuwachtig waren enzo. Toen we eenmaal moesten beginnen, ging het op zich wel weer. Het enige probleem was, dat ik altijd heel erg tril. Dat doe ik sowieso altijd al, maar als ik zenuwachtig ben nog veel meer. En zie dan maar eens een stof met een lepeltje in een reageerbuisje te krijgen. Dat is echt richtwerk hoor! Ik vond het wel heel lief, dat die TOA echt iets van drie keer is komen vragen of het allemaal nog ging. Hij zag mij zitten klungelen met dat lepeltje en toen kwam hij ook echt even vragen of het allemaal nog wel goed ging en dat ze me niet op zouden eten enzo. Dat vond ik wel heel aardig van hem. Na het practicum moest je nog een verslag schrijven en eigenlijk toen pas waren mijn zenuwen over. Tijdens dat practicum zitten ze namelijk ook allemaal te kijken wat je doet, en daar kan ik dus echt niet tegen. Mensen moeten niet op mijn vingers kijken, want dan ben ik altijd als de dood dat ik iets fout doe. Maar gelukkig ben ik er nu vanaf, ik heb er verder wel een goed gevoel over.

Sorry voor dit niet interessante logje, maar het moest er even uit.

Mijn zus had een een of ander site, en dan kon je zo invullen wat je van jezelf vond, en dat kun je dan ook door andere laten invullen. Dus dat heb ik ook gedaan, ben benieuwd hoe iedereen over mij denkt! Als je op deze link klikt: http://kevan.org/johari?name=Flora moet je vijf of zes karaktereigenschappen aanklikken, waarvan je ze bij mij vindt passen. Ik hoop dat het een beetje overeenkomt met wat ik zelf dacht!

Dit weekend heb ik eigenlijk helemaal niet zoveel gedaan, want ik had ook eigenlijk helemaal geen huiswerk. Dat krijg je zo na de toetsweek he, dan hebben die leraren geen tijd om nieuw huiswerk op te geven. Wel rustig, maar daardoor verveel ik me ook meer. Ik kom er dan altijd achter dat ik eigenlijk helemaal niet zoveel hobbies heb, behalve lezen en dwarsfluit spelen. Dus dat doe ik dan heel de dag, maar dan heb je aan het eind van de dag toch wel een duf hoofd! Ik vraag me altijd af wat andere mensen zo de hele dag doen. Zitten die de hele dag achter de computer, kijken zij de hele dag tv? Wat doen al die mensen toch, als ze geen muziek maken en boeken lezen. Het is me echt een groot raadsel. Mijn leven zou mijn leven niet zijn zonder muziek en boeken. Verschrikkelijk lijkt me dat! Dat zijn namelijk de enige dingen waar ik mee echt in kan verliezen. Dan hoef ik even nergens meer aan te denken, alleen maar aan mijn ademhaling en aan welke nootjes ik moet spelen. Of welke lettertjes ik aan het lezen ben. Heerlijk!

Dit jaar moeten wij met scouting zelf ons zomerkamp regelen, omdat we volgend jaar helemaal zelfstandig gaan draaien. Heel leuk, maar nu moet ik dus een mailtje gaan sturen naar zo’n kampterrein met of we daar kunnen komen. En ik durf niet! Ik weet ook eigenlijk niet zo goed wat ik erin moet zetten, en hoe ik dat allemaal moet doen. Dus ik denk dat ik eerst maar eens een paar dagen moed ga verzamelen en dat ik dan van de week dat mailtje ga sturen. Op zich vind ik het niet erg dat ik dat moet doen, maar het is wel eng. Terwijl het eigenlijk minder eng zou moeten zijn dan telefoneren, want dan krijg je echt meteen antwoord, nu kan ik er even rustig over nadenken. Maar nog steeds vind ik het best wel eng…

De toetsweek is voorbij! Het is echt een rare toetsweek geworden, ik was heel relaxt, helemaal geen stress. En ik heb ook nog eens goede punten terug gekregen! Ik had namelijk een 8,2 voor biologie, een 8,3 voor literatuur en een 8,7 voor anw. Terwijl ik dacht dat ik anw heel slecht had gemaakt! Dat was ook al zo raar, normaal maak ik me daar dan kei lang druk om, maar nu had ik al na een dag zoiets van, het maakt niet uit, ik kan er toch niets meer aan doen. Allemaal heel positieve veranderingen, maar het voelt wel heel raar. Alsof al mijn vertrouwde probleempjes wegzijn. Al zijn er wel weer nieuwe voor in de plaats gekomen, jammer genoeg. Met school is er ieder jaar een wedstrijd op artistiek gebied tussen vier scholen in Nederland. Nou ga ik samen met een meisje meedoen aan die voorrondes, maar die zijn net op de dag dat ik met kcv naar Amsterdam zou gaan. En nou weet ik dus niet meer wat ik moet doen. Waarschijnlijk moet ik even met de meneer gaan praten die over die voorrondes gaat, maar dat durf ik eigenlijk niet. Ik vind hem altijd een beetje eng. Hij is namelijk ook onze jaarlaagcoordinator, en ook al ben ik nog nooit bij hem geweest voor iets, toch vind ik hem eng. Best raar eigenlijk, maar ja, zo zit ik nou eenmaal in elkaar he.